ของขวัญจากคนที่รัก wedding ring

หายไปนาน เป็นเพราะขี้เกียจแล้วก็ใกล้ช่วงสอบปลายเทอมด้วย

งานก็เยอะเป็นพักๆ ทั้งงานราษฎร์ งานหลวง

มีอะไรทำเยอะมาก แต่ก็ไม่เคยห่างหายจากหน้าได (อ่านทุกวันเหมือนเดิม)

จำไม่ค่อยได้แล้ว ว่าทำอะไรไปบ้าง เอาเป็นว่า ดูจากรูปแล้วก็ค่อยๆ ทบทวนไปละกัน

google ฉลองครบรอบสิบปี เมื่อหลายๆ วันที่ผ่านมา แต่จำวันไม่ได้

รูปถ่ายเล่นๆ หลังจากไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ หน้ามันโทรมมาก เพราะมันยิ้มจนเหนื่อย

สำหรับพี่ๆ ที่รอดูรูปถ่ายมากขึ้น ต้องขอโทษด้วยนะคะ แค่ลงไปรูปเดียวแบบปิดหน้า

นายก็ว๊ากเอาซะแล้ว ขืนเอามาลงอีก เดี๋ยวนายเค้าจะไม่แต่งด้วย 555

นั่งรถกลับมาบางมดกับนาย ฝนตกๆ หยุดๆ เลยได้เห็นรุ้งกินน้ำตัวโตบนทางด่วน

จริงๆ แล้ว มีรุ้งสองตัว แต่กล้องมือถือถ่ายไม่ติด เลยเห็นแค่รุ้งตัวใหญ่ตัวเดียว

สวยมากๆ เลย เห็นแล้วดีใจมีความสุข เหมือนขับรถเข้าไปหารุ้งเลยหล่ะ สวยมาก

ส่วนนี้ เป็นการเดินทางมาถึงของมือตบ จาก แม่น้องปาล์มมี่กับปีโน่ ผู้มีน้ำใจ

เป็นเพราะอยากได้แต่ไม่รู้จะไปหาที่ไหน พี่เค้าเลยส่งมาให้ ดีใจมากๆ แล้วก็ขอบคุณมากๆ ด้วยค่ะ

มือตบ บ้ายบายได้ด้วย สีสวยถูกใจมาก

My Very First Wedding Gift

ของขวัญล้ำค่า จากเพื่อนรัก นัดเจอจรินเมื่อวันเสาร์ที่แล้วที่พารากอน ไปถึงก็กินข้าวกัน

จรินเป็นตัวแทนให้ของขวัญ จาก เก่ง จาก ตุ้ม เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้แต่ มอ หนึ่ง

ไม่อยากเล่าอะไรมาก เดี๋ยวจะกลายเป็นคนแก่ย้อนความหลังไปซะ ก็รู้จักกันมานาน

ต่างคนต่างเติบโต ต่างมีทางชีวิตของตัวเอง มาถึงตอนนี้ ก็ต่างคนต่างอยู่ด้วยหน้าที่การงาน

แต่ความเป็นเพื่อน ถึงอยู่ไกล ไม่ได้คุยกัน แต่ก็ยังเหมือนเดิม คาดว่า พวกเราอาจจะเป็นลักษณะ

มีสุขแยกกันอยู่ มีทุกข์ค่อยคิดถึงกันก็ได้มั้ง ไม่รู้สินะ ตอนนี้ก็ได้แค่คาดว่า ทุกคนมีความสุข

เลยไม่ค่อยคิดถึงกัน แต่ถ้าชีวิตมันสะดุดเมื่อไหร่ เพื่อนคงคิดถึงและไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว

มันก็อธิบายไม่ถูกนะ เพราะไม่ไช่คนจี๋จ๋า จะให้มาบอกมาพูดว่ารักอย่างนั้นอย่างนี้คงไม่ได้

ของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจ ถึงหลายๆ ครั้งจะแอบน้อยใจไปบ้าง ก็อย่าว่ากันเลยนะ หุหุหุ

กลับมา เปิดกล่องดูแล้วดีใจ รีบเอามาใส่แล้วถ่ายรูปเลย

มาถึงเรื่องปัจจุบันดีกว่า

เก่ง แกอยากเห็นมานาน วันนี้เอามาโชว์แล้วหล่ะ

แหวนแต่งงานไง

 แหวนแต่งงานที่ไม่คิดว่าจะเหมือนใครแล้วก็ไม่คิดว่าจะมีใครเหมือนด้วย

ร้านที่รับทำ (พี่สาวลูกศิษย์นาย (มะคิง) เสนอแบบให้ เค้าบอกว่า copy คาร์เทียร์ มา)

ดูกันเลยดีกว่า

แหวนของคนตัวเล็ก กับ แหวนของคนตัวใหญ่

คำพูดดีๆ ที่ใช้สลัก ต้องขอบคุณไอเดียของ พี่จิ นะคะ ต้องบันทึกเอาไว้ด้วย

ไม่งั้นอีกห้าปีสิบปี คงได้มานั่งสงสัย ว่าสลักคำพูดอะไรลงไป อิอิ

แก้ไขนิดหน่อย เรื่องคำพูดบนแหวน (ตลกมาก แค่ไม่ถึง 2 เดือนก็ลืมแล้ว หุหุ)

"Until Death Do Us Apart  O and J"

วันนี้นอกจาก นาย จะไปเอาแหวนมาแล้ว เราก็ยังโดดงานไปเอาของพี่ชายฝากมาให้ด้วย

จริงๆ จะว่าโดดก็ไม่เชิง ที่คณะบอกว่า ช่วงสอบปลายภาค ถ้าไม่มีคุมสอบ

ไม่มีภาระงานอะไร ก็ไม่ต้องเซ็นชื่อก็ได้ (ปกติต้องเซ็นทุกวัน แม้ว่าจะปิดเทอมก็ตาม)

เฮียหนุ่ยซื้อมาให้เป็นของขวัญ สำหรับใส่ในวันแต่งงานด้วย

สร้อยมุกเนี่ย สงสัยอยู่ว่าจะได้ใส่รึป่าว เพราะเส้นมันยาว ถ้าใส่ไม่ได้ คงให้แม่ใส่แทน

ยังมีต่างหูแล้วก็แหวนของแม่ด้วย

ของฝากจากซิดนีย์คราวนี้ นอกจากเครื่องประดับแล้ว ยังมีครีมบำรุงผิวอีก 1 เซต สรุปแล้ว

ตอนนี้น่าจะมีครีมบำรุงผิวใช้พอไปอีกเกือบสองปีได้ เซตคลีนิกก็ยังเหลืออยู่เกินครึ่งกระปุก

เซตครีมรกแกะ ได้จากไก๋ เพื่อนจากซิดนีย์ ก็ยังนอนอยู่ในกล่อง

แล้วก็ได้เซตใหม่จากเฮียหนุ่ยอีก นี่ยังไม่รวมที่แอบจิ๊กครีมมุกคังเซนของแม่มาอีกด้วย อิอิ

ไม่ได้ซื้อครีมใช้เองมาหลายปีแล้ว ที่มีใช้อยู่ล้วนแล้วแต่ได้รับความอนุเคราะห์ทั้งนั้นเลย

เอาของฝากเสร็จแล้ว มุ่งตรงสู่บางลำพู ไปซื้อรองเท้าสำหรับใส่วันงาน เลือกไปร้านนี้เพราะว่า

สำรวจข้อมูลแล้วว่าไม่แพงมากจนเกินไป อีกอย่าง เค้าว่ากันมาว่าใส่สบายเพราะมีเสริมด้านหน้าด้วย

 เลยลงทุนนั่งรถเมล์ฟรีไป  หุหุ รถแน่นจัง อีกอย่าง ไปแล้วก็หลงทาง หาร้านไม่เจอ

 (เป็นเพราะว่าลืม print เอาแผนที่ไป) สุดท้ายก็เรียบร้อย

แล้วก็นั่งรถเมล์ร้อน สิบบาท กลับมาต่อรถสองแถวเล็กอีกห้าบาท ถึงบ้านปลอดภัย

แม้ว่ารถเมล์จะซิ่งมากๆ ก็ตาม

กลับมาบ้าน กินข้าวกับปลาดุกย่าง (ซื้อมาจากบางลำพู) น้ำพริกปลาร้าแสนอร่อยแล้วก็ผักต้ม

อิ่มอร่อยแล้วก็มานั่งอัพได ดูหนัง ความลับของซุปเปอร์สตาร์ (สุดน้ำเน่าและบ้าบอ) ตอนจบ

ละครจะจบแล้ว อัพไดจบด้วยดีกว่า